Tło historyczne

Kolejne wieki, a czy też właściwie tysiąclecia sól stanowiła jedyną przyprawę i konserwant, który znany był na starym kontynencie. W epoce rzymskiej zaczęły pojawiać się także inne z przypraw, a mianowicie cynamon, goździk i głównie pieprz. Wszystkie one pochodziły z dalekich terenów azjatyckich. W europie średniowiecza region ten historycznie scalił się w jeden i w tym czasie będziemy mówili o Indiach. W wyobrażeniach europejczyków była to kraina, która płynęła mlekiem oraz miodem, bogata byłą w wszelaką gamę kruszców szlachetnych oraz szeroką gamę przypraw. Import przypraw korzennych następował nieprzerwanie przez okres całego średniowiecza, aż do momentu kiedy upada cesarstwo bizantyjskie. W czasie tym wszystkie szlaki handlowe opanowane zostają przez osmańskich Turków, którzy uzyskują monopol na importowanie przypraw. W bardzo krótkim czasie ceny na europejskich rynkach wzrastają zaskakująco szybko. Spowodowało to konieczność obrania morskiej drogi do Indii. Zaistniały dwie koncepcje, według jednej chciano spróbować opłynąć dookoła Afrykę, chociaż dokładnie nie wiedziano w którym miejscu kończy się ten duży kontynent, druga z koncepcji natomiast opierała się na założeniu, że ziemia jest okrągła i płynąć nieprzerwanie na zachód, dopłynie się na wschód, między innymi do Indii. Nawigacja w tym okresie jednak była bardzo prymitywna, a żegluga odbywała się tylko po terenach, na których widoczny był jeszcze ląd. Powodowało to, że podczas takowej eskapady na żeglarzy czyhać mogło naprawdę wiele niebezpieczeństw. Kolumb przygotowując swoją wyprawę nie przewidział jednak, że na północy znajdować mogą się inne lądy i przybijając do wybrzeży ameryki uznaje ją za Indie, a rdzennych jej mieszkańców analogicznie nazywa Indianami.